ความจริงที่เจ็บปวดของการเป็นนักจิตวิทยาการกีฬาในประเทศไทย
🇹🇭ความจริงที่เจ็บปวดของการเป็น นักจิตวิทยาการกีฬา ในประเทศไทย
เครื่องบินจอดนิ่งอยู่บนลานจอดที่ร้อนอบอ้าวของสนามบินแมนเชสเตอร์ นั่นคือวันสุดท้ายของผมในฐานะนักเรียนที่สหราชอาณาจักร ผมหลับตาลงและนึกถึงความยากลำบากทั้งหมด รวมถึงประสบการณ์ทั้งดีและร้ายในช่วง 11 เดือนที่ผ่านมา
ผมควรจะดีใจที่จะได้กลับไทยไม่ใช่เหรอ? จริงเหรอ? แล้วทำไมผมถึงไม่มั่นใจว่าประเทศไทยยังคงเป็นบ้านของผมอยู่?
หรืออาจเป็นเพราะผมรู้ดีว่าอะไรรอผมอยู่ที่นั่น
เครื่องบินยังคงจอดอยู่ที่เดิม บางทีผมก็คงหยุดอยู่กับที่เช่นกัน ผมมองไปที่อาคารผู้โดยสารแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหลอาบแก้ม
ใช่ครับ ผมยังจำวันนั้นได้ดี วันที่ 28 สิงหาคม 2024 สำหรับผมแล้ว สิ่งที่ยากที่สุดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในประเทศไทยในฐานะคนไทย ไม่ใช่สภาพอากาศที่ร้อนและชื้น ความไม่แน่นอนทางการเมือง หรือมลพิษ แต่มันคือโอกาสสำหรับคนเช่นผม: วัยกลางคน ที่จบการศึกษาด้านจิตวิทยาการกีฬา และเริ่มต้นเส้นทางอาชีพใหม่ในวงการกีฬาตอนอายุ 43 ปี
ในประเทศไทย มีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรว่าคุณไม่สามารถเปลี่ยนงานได้หลังจากอายุ 35 ปี
ทำไม? เพราะหนึ่งในข้อกำหนดในประกาศรับสมัครงานทุกแห่งมักจะระบุไว้เสมอว่า: "อายุไม่เกิน 35 ปี" ผมรู้ว่าคุณอาจจะคิดว่า "มันผิดกฎหมายไม่ใช่หรือ?" ใช่ ในบางประเทศมันผิด แต่ไม่ใช่ในประเทศไทย
ยิ่งไปกว่านั้น ผมพบว่าประเทศไทยยังไม่พร้อมสำหรับนักจิตวิทยาการกีฬา เนื่องจากในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีประกาศรับสมัครงานสำหรับนัก #จิตวิทยาการกีฬา เลย
และผมคิดว่า สำหรับคนที่มุ่งมั่นจะเป็นนักจิตวิทยาการกีฬา นั่นคือความจริงที่ยากที่สุดที่จะยอมรับ
แน่นอน คุณอาจจะถามว่า "ผมทำอะไร และรอดพ้นจากสถานการณ์นี้มาได้อย่างไร?" น่าแปลกใจครับ ที่ตอนนี้ผ่านมาเป็นเวลาสองปีแล้วตั้งแต่ผมกลับมาจากสหราชอาณาจักร และผมยังคงปฏิบัติงานด้านจิตวิทยาการกีฬาและการออกกำลังกายในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีอะไรสนับสนุนนี้อยู่
สำหรับผมแล้ว ผมเลือกไม่ได้ว่าผมเกิดที่ไหนและจะได้สัญชาติอะไรในช่วงเวลานี้ อย่างไรก็ตาม ผมสามารถเลือกที่จะโปรโมตตัวเองและบริการของผม, ติดต่อพบปะกับกลุ่มนักกีฬาต่างๆ และทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในฐานะนักจิตวิทยาการกีฬาและการออกกำลังกายฝึกหัดให้กับลูกค้าของผม
แน่นอนว่า มันยังคงไม่ง่ายนักที่จะยอมรับความจริงที่ยากที่สุดนี้ แต่ผมดีใจที่ผมค่อยๆ ยอมรับความจริงนี้และก้าวไปข้างหน้าในเส้นทางอาชีพ นักจิตวิทยาการกีฬาและการออกกำลังกาย ของผมครับ
🇬🇧The hardest truth of being a #sportpsychologist in Thailand.
The plane was sitting still on the steamy hot tarmac of Manchester Airport. It was the last day for me as a student in the UK. I closed my eyes and thought about all my struggles and all the good and bad experiences in the past eleven months. I should be happy to go back home. Really? Then why was I not so sure that Thailand was still my home? Maybe it is because I knew exactly what was waiting for me there.
The plane still stayed in the same place, may be I was also. I looked at the passenger terminal and closed my eyes again, and then some tears slowly fell on my face.
Yes, I still remembered that day. It was August 28th, 2024. For me, the hardest thing about living in Thailand as a Thai citizen is not the hot and humid weather, the political instability, or the pollution. It is about the opportunities for people like me: middle-aged, graduated in sport psychology, and started a new career in sport at 43.
In Thailand, there is an unwritten rule that you cannot quit a job after 35. Why? Because one of the requirements in every job post always says: ” Age not over 35“. I know you may think, ”Is that illegal?“ Yes, in some countries it is, but not in Thailand.
Moreover, I found out that Thailand is still not ready for a sports psychologist, as, truthfully, there is no job post for a sports psychologist, and I think, for a person who is determined to be a sports psychologist, that is the hardest truth to accept.
Of course, you may ask, ”What did I do and how could I survive in this situation?“ Amazingly, it has been two years since I was back from the UK, and I am still practising sport and exercise psychology in this unsupported environment.
For me, I cannot choose where I was born and what citizenship I can get during this time. However, I can choose to promote myself and my service, connect with several groups of athletes, and do my best as a sport and exercise psychologist in training for my clients.
Of course, it is still not easy to accept that hardest truth, but I am glad that I am slowly accepting this truth and also moving forward in my sport and exercise psychology career.
TC
🧠Sport and Exercise Psychologist in Training (SEPiT)
TC Triathlon
Subscribe, like and share for more useful articles, photos and videos.
